Część III - Okres powojenny 1947 - 1975

Powojenną służbę, tym razem w Ludowej Marynarce Wojennej, "Błyskawica" rozpoczeła oficjalnie 30 czerwca 1947 roku, z chwilą podpisania protokołu jej odbioru od władz brytyjskich.
1 lipca 1947 roku ORP "Blyskawica" wyszedł z portu Rosyth i wziął kurs na Gdynię. Dowodził nim kmdr ppor. Bolesław Romanowski, jeden z najznakomitszych polskich podwodniaków w latach II wojny światowej, a na pokładzie zaokrętowano 177 marynarzy, podoficerów, chorążych i oficerów, którzy zdecydowali się powrócic do kraju.
4 lipca 1947 roku okręt znalazł się na wysokości Helu i podał swoje dane. Hel odpowiedział: "Nie mamy dla was rozkazów".
O 9.00 okręt przycumował do nabrzeża w Gdyni, tego samego, które opuścil 94 miesiące temu.
W wyniku modernizacji dokonanych w toku wojny wygląd, uzbrojenie i wyposażenie okrętu przedstawiały się inaczej niż pierwotnie. Ich celem bylo poprawienie stateczności,
unowocześnienie urządzeń rozpoznawczych i przyżądów kierowania ogniem oraz dostosowanie uzbrojenia zarówno do norm angielskich, jak i do wymogów walki głównie z lotnictwem i okrętami podwodnymi.
Artyleria główna składała się z 8 (4xII) szybkostrzelnych pólautomatycznych dział uniwersalnych 102mm, artyleria plot. zaś - z 4 (2xII) działek 40mm typu Bofors oraz 4 pojedyńczych działek 20mm typu Oerlikon. Okręt dysponował czterorurową wyrzutnią torped 533mm, 4 miotaczami bomb glębinowych. Różnice w wyglądzie zewnętrznym polegały m.in. na tym, że już w początkowym okresie wojny zdemontowano zbyt ciężki kołpak na kominie (który nadawał niszczycielowi "krążowniczy" wygląd) oraz górny pomost z relfektorem i nadbudowkę rufowego pomostu nawigacyjnego.
Już w polowie lipca niszczyciel podjął służbę pod dowództwem kmdr ppor. Wacława Krzywca, szkoląc słuchaczy OSMW. Kontynuował ją do października 1949 roku, kiedy to skierowany został do Stoczni Gdańskiej na remont mechanizmów, który trwał do 1950 roku.
W roku 1951 okręt został przezbrojony aby dostosowac jego wyposażenie do dostaw radzieckich. Wymienione zostały lufy dział artylerii głównej, co umożliwiło stosowanie amunicji 100mm wz. 34. Działka plot. 40mm i 20mm zastąpione zostały działkami plot. 37mm/67 wz. 39, czterema zespołami podwójnie sprzężonymi i dwoma pojedyńczymi (na skrzydłach pomostu bojowego).
W miejsce poczwórnej wyrzutni torped zamontowano potrójną, dostosowaną do torped
wz. 53-39 produkcji radzieckiej. Zdemontowany został również radionamiernik i radar artyleryjski,
a radar typu 292 zastąpiono systemem typu Cross Bird z anteną na szczycie masztu. W trakcie tych modernizacji zdemontowano rownież platformę w górnej części trójnożnego masztu. Zamiast niej w połowie masztu wybudowano inną z anateną radaru nawodnego. Na rejce masztu po lewej burcie zainstalowano pretową antenę radiostacji UKF.
W roku 1951 "Błyskawica" złożyła kurtuazyjną wizytę Flocie Bałtyckiej ZSRR w Leningradzie.
W 1955 roku odwiedziła Baltijsk oraz znany z okresu wojennego Portsmouth. Następnie w 1957 roku reprezentowała PMW w Sztokholmie, a w 1961 roku w Helsinkach.

Działalnośc szkoleniową kontynuowała "Błyskawica" pod numerem taktycznym 51 do 15 października
1957 roku. W tedy to na skutek pogarszającego się stanu technicznego okrętu spowodowanego ciężką służbą w czasie wojny "Błyskawica" zostaje skierowana do kapitalnego remontu. Remont ten trwający do 15 kwietnia 1961 roku przeprowadziły: Stocznia Gdańska i Stocznia Marynarki Wojennej w Gdyni. Wymieniono wówczas częśc blach poszycia, wyremontowano mechnizmy, zastąpiono miotacze bomb głębinowych Thornycrofta miotaczami wz. BMB-2, zmodernizowano wyposażenie elektroniczne okretu. Natomiast na szczycie trójnożnego masztu zamontowano nową platformę z radarem określania celu, a pod platformą umieszczono klasyczny radionamiernik. Zainstalowano również system rozpoznawania "swój-obcy" typu Square Head, z dwoma prostokątnymi antenami na rejce masztu. Dodatkowo okręt wyposażono w cztery anteny prętowe, jedną antenę UKF na wytyku masztu i antenę ogólną na lewoburtowej rejce. Zmodernizowano takż pokładówkę rufową stawiając tam drugi maszt, do którego rejki zaczepione zostały anteny główne i jedną antenę UKF.
Do służby ORP "Błyskawica" wróciła już z nowym numerem taktycznym 271.

Po tym remoncie okręt w dalszym ciągu prowadził działalnośc szkoleniową w efekcie której w roku 1964 zdobywa miano przodującego w Marynarce Wojennej.
W 1962 roku odwiedził Londyn, w 1964 Chatham i Goteborg. W maju 1965 roku składa wizytę w Narwiku oddając hold poległym marynarzom z zatopionego tam bliźniaczego "Groma".
Po powrocie okręt został poddany 9-miesięcznemu remontowi, który zakończyl się w marcu 1966.
Następnie okręt odbywa cwiczenia wraz z "Gromem" i "Wichrem" (dwa niszczyciele wydzierżawione od ZSRR w 1958 i 1959 r) zmierzające do zgrania pływania w zespole i współdziałania między okrętami.
W maju 1966 roku "Błyskawica" wraz z trałowcami "Albatros" i "Kormoran" składa wizytę w Kopenhadze, a w lipcu odbywa się na jej pokładzie uroczysta promocja absolwentów WSMW. W październiku okręt uczestniczy w odsłonięciu pomnika na Westerplatte. Po rejsie nawigacyjnym do Kattegatu podsumowano wyniki za 1966 roku i "Błyskaiwca" uzyskuje po raz trzeci miano przodującego okrętu Marynarki Wojennej.
Rok 1967 rozpoczął się od zapobiegawczego remontu, po ktorym okręt wszedł do dalszej służby szkoleniowej. 4 lipca tego roku uroczyście obchodzono 20 rocznicę powrotu okrętu do kraju. Niestety już w sierpniu tegoż roku zdażył się nieszczęśliwy wypadek przesądzający jego dalsze losy. W trakcie cwiczeń na morzu pękł rurociąg pary powodując śmierc siedmiu marynarzy. Na okręcie ogłoszono żałobę, a banderę na drzewcu opuszczono do połowy.
W wyniku przeprowadzonych następnie ekspertyz stanu technicznego stwierdzono nadmierne zużycie mechanizmów i urządzeń. We wrześniu 1967 roku "Błyskaiwca" bierze jeszcze udział w uroczystościach na Westerplatte w których uczestniczy składający w Polsce wizytę prezydent Francji gen. Charles deGaull. Z okrętu oddano wówczas salut narodowy z dział artylerii głównej.
W 1968 roku okręt składa ostatnią swoją kurtuazyjną wizytę, tym razem w Rostocku. Po tej wizycie wyjścia w morze okrętu zostają ograniczone. "Błyskawica" nadal bazuje w Gdyni i dalej trwają na niej szkolenia, ale koniec jej służby jest już bliski.
11 czerwca 1969 roku okręt wychodzi w swój ostatni rejs, a przez następne 6 lat stoi zacumowany u nabrzeża
w Świnoujściu jako beznapędowa bateria przeciwlotnicza.
W roku 1975 ORP "Błyskawica" został skreślony z listy floty.

Dwódcy ORP "Błyskawica" w tym okresie:
1. kmdr ppor. Bolesław Romanowski - 20 VI 1947- 20 VII 1947
2. kmdr ppor. Wacław Krzywiec - 21 VII 1947 - V 1948
3. kmdr ppor. Zbigniew Węglarz - V 1948 - 4 VII 1950
4. kpt. mar. Zdzisław Studziński - 4 VII 1950 - 24 X 1952
5. kpt. mar. Stanisław Mielczarek - 25 X 1952 - 23 XI 1954
6. kpt. mar. Hieronim Kubera - 23 XI 1954 - 18 I 1957
7. kpt. mar. Kryspin Lech - 4 II 1957 - 18 VIII 1962
8. kpt. mar. Tadeusz Morzycki - 18 VIII 1962 - 15 VII 1963
9. kpt. mar. Józef Zywczak - 12 IX 1963 - 18 VIII 1967
10. kmdr ppor. Bolesław Kilans - 18 VIII 1967 - 19 V 1969
11. kpt. mar. Piotr Wolniszewski - 19 V 1969 - 11 VI 1969
12. kpt. mar. Zenon Sawa - 1969 - 1974
13. kmdr ppor. Zbigniew Strych - 1974 - 1979

Uzbrojenie w tym okresie
od 1951 (dostosowanie do amunicji ZSRR):
4 podwójne armaty kalibru 100 mm (4 x II)
4 podwójne armaty przeciwlotnicze kalibru 37 mm (4 x II)
2 pojedyncze armaty przeciwlotnicze kalibru 37 mm (2 x I)
4 burtowe miotacze bomb głębinowych
2 rufowe zrzutnie bomb głębinowych
aktualne: (powrót armaty Bofors kalibru 40 mm)
4 podwójne armaty kalibru 100 mm (4 x II)
1 podwójna armata przeciwlotnicza Bofors kalibru 40 mm (1 x II)
3 podwójne armaty przeciwlotnicze kalibru 37 mm (3 x II)
2 pojedyncze armaty przeciwlotnicze kalibru 37 mm (2 x I)
1 potrójna wyrzutnia torpedowa kalibru 533 mm (1 x III)
4 burtowe miotacze bomb głębinowych
2 rufowe zrzutnie bomb głębinowych
2 miny kontaktowe wzór 08/39